Σάββατο, 26 Μαΐου 2012

GUNTER GRASS : Η ντροπή της Ευρώπης

Ο Günter Grass θεωρείται (και είναι) ο μεγαλύτερος ζωντανός συγγραφέας και ποιητής της Γερμανίας. Τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ του 1999, το τελευταίο του 20ου αιώνα. Όπως μαθαίνουμε από το σημερινό newsletter του ηλεκτρονικού περιοδικού για την ποίηση Poema  ο μεγάλος αυτός λογοτέχνης και διανοητής έγραψε ένα καινούργιο ποίημα που μας αφορά άμεσα. Ο τίτλο του είναι "Η Ντροπή της Ευρώπης" και μέσω του poema το διαβάζουμε και εμείς μόλις μερικές ώρες μετά τη δημοσίευσή του στη γερμανική εφημερίδα Sueddeutsche Zeitung (φύλλο της Παρασκευής 25 Μαΐου 2012) σε μετάφραση του ποιητή Γιάννη Ευθυμιάδη και της μεταφράστριας Σοφίας Γεωργαλλίδη. Αξίζει νομίζω να σταθούμε λίγο εδώ και να το διαβάσουμε -με προσοχή- πριν καταλήξουμε στο τι θέλει να πει και πώς το λέει -μέσω μιας μεγάλης εφημερίδας και του site της. Νάτο λοιπόν, φρέσκο-φρέσκο, από την παραγωγή στην κατανάλωση...


Συγκλονιστικό-κατά την ταπεινή μου άποψη. Αποκαθιστά το 2012 την Τιμή της Ποίησης ακριβώς τη στιγμή που νομίζαμε ότι την έχουν πνίξει, Τράπεζες, Οίκοι αξιολόγησης και εκβιαστές μεγαλοτοκογλύφοι. Αλλα ας αφεθούμε στο ποίημα :




GUNTER GRASS : Η ντροπή της Ευρώπης



Είσαι πολύ κοντά στο χάος, γιατί δεν συμμορφώθηκες πλήρως στην αγορά

κι απομακρύνεσαι απ' τη χώρα, που ήτανε κάποτε λίκνο για σένα.

Ο,τι με την ψυχή ζητούσες και νόμιζες πως είχες βρει

τώρα σαν κάτι περιττό αποβάλλεις και το πετάς μες στα σκουπίδια.

Ολόγυμνη σαν οφειλέτης διαπομπεύεται, υποφέρει η χώρα εκείνη

που έλεγες πως της χρωστάς ευγνωμοσύνη.

Στη φτώχεια καταδικασμένος τόπος, τόπος που ο πλούτος του

τώρα στολίζει τα μουσεία: λάφυρα που έχεις τη φροντίδα Εσύ.

Κείνοι που χίμηξαν με την ορμή των όπλων στη χώρα την ευλογημένη με νησιά

στολή φορούσαν και κρατούσαν τον Χέλντερλιν μες στο γυλιό τους.

Καμιά ανοχή πλέον δεν δείχνεις στη χώρα που οι συνταγματάρχες

υπήρξαν σύμμαχοι ανεκτικοί.

Χώρα που ζει δίχως το δίκιο, μα με εξουσία που επιμένει πως έχοντας αυτή το δίκιο

ολοένα σφίγγει κι άλλο το ζωνάρι.

Σε πείσμα σου η Αντιγόνη μαυροφορεί - σ' όλη τη χώρα

πενθοφορεί και ο λαός της που κάποτε σ' είχε φιλοξενήσει.

Μα οι ακόλουθοι του Κροίσου έχουν στοιβάξει έξω απ' τη χώρα,

στα θησαυροφυλάκιά σου, ό,τι σαν μάλαμα αστράφτει.

Πιες, επιτέλους, πιες, κραυγάζουν επίτροποι σαν μαζορέττες

μα ο Σωκράτης σού επιστρέφει γεμάτο πίσω το ποτήρι.

Σύσσωμοι, ό,τι σου ανήκει, βαριά θα ρίξουν την κατάρα

θεοί, αφού η θέλησή σου ζητά ξεπούλημα του Ολύμπου.

Χωρίς του πνεύματος τροφή, τότε κι εσύ θα καταρρεύσεις

δίχως τη χώρα που ο νους της, Ευρώπη, εσένα έχει πλάσει.

Δεν υπάρχουν σχόλια: