Κυριακή, 19 Οκτωβρίου 2008

Παίζοντας με τις τέχνες και τα γράμματα

Θυμάμαι πως στενοχωριόμουνα μικρός όταν δεν με παίζανε τα παιδιά της γειτονιάς. Δεν μου συνέβαινε συχνά, αλλά ήταν ότι χειρότερο μπορούσε να μου συμβεί. Φαίνεται ότι πριν ανακαλύψω το σεξ,την κοινωνική αποδοχή και τη επιβεβαίωση που είχα ανάγκη ,την αναζητούσα μέσα από το κουτσό την αμπάριζα και τα μήλα...
Φαίνεται όμως ότι δεν πρέπει να έχουν αλλάξει και πολλά από τότε γιατί χάρηκα πολύ όταν ο φίλος π.Π. Καποδίστριας με κάλεσε μέσα από το blog του να παίξουμε. Έτσι ανταποκρίθηκα άμεσα και χωρίς πολλή σκέψη παραθέτω τον Πίνακα, τη Φράση και το ποίημα που με εκφράζουν αυτή τη στιγμή:

Ο αγαπημένος μου πίνακας



"Το ψάθινο καπέλο" του Νικηφόρου Λύτρα (1832-1904)


Αγαπημένη μου φράση:

"Κανείς δεν καταλαβαίνει κανέναν. Όλα είναι διάκενο και τυχαίο, αλλά όλα είναι στη θέση τους."
Φερνάντο Πεσσόα

Το αγαπημένο μου ποίημα¨:

Κατάσταση πολιορκίας
 
 
Πολιορκούμεθα λοιπόν
Πολιορκούμεθα από ποιον
Από σένα κι από μένα απ’ τον τάδε και τον δείνα
Πολιορκούμεθα στενά
Από σύνορα, τελωνεία, ελέγχους διαβατηρίων, την Ιντερπόλ, τη στρατιωτική
Αστυνομία, τα τανκς, τη ρητορεία, τη βλακεία,
Απ’ τα παράσημα, τις στολές, τους εκφωνηθέντας λόγους
Τις υποσχέσεις, τις ψευτιές, την κουτοπονηριά
Τη δήθεν αγανάκτηση των ιθυνόντων, την υποκρισία
Την τηλεόραση, τη ραδιοφωνία, τα σαπούνια, τ’ απορρυπαντικά
Τις διαφημίσεις, τον τουρισμό, τα οργανωμένα ταξίδια, τις κρουαζιέρες
Τις γκαζιέρες, τα ψυγεία, τις κατασκηνώσεις, τους προσκόπους,
Τ’ άρθρα για την εκπαίδευση, την πολυκοσμία, τη σκόνη, τις ποιητικές συλλογές
Την έλλειψη ύδατος, τα λιπάσματα, τα νεύρα, την κακή χώνεψη, τη φαλάκρα,
Τους εφοπλιστές, το ποδόσφαιρο, τα λεωφορεία, την ακρίβεια, τις παθήσεις
Της σπονδυλικής στήλης, τη γραφειοκρατία, την καθυστέρηση, τις διαβεβαιώσεις,
Τις κριτικές, την εκκλησία, τα βασανιστήρια, τους καιροσκόπους,
Την υποψία, τους κατατρεγμούς, το φόβο, τη θρασύτητα, τους διαγωνισμούς
Καλλονής, την έλλειψη χρημάτων, την έλλειψη δικαιωμάτων, πολιορκούμεθα από τους βάναυσους
Τους άναρθρους, από τις μαύρες σκέψεις μας. Από τον εαυτό μας
Κι απ’ ό,τι άλλο βάλει ο νους σας πολιορκούμεθα στενά.


Νάνος Βαλαωρίτης

4 σχόλια:

Π.Κ. είπε...

Μόλις μπήκα ν' αφήσω την πρόσκληση και βρέθηκα προ εκλπήξεως. Ήδη έχεις ανταποκριθεί!!!
Εσύ πια δεν είσαι Χωραΐτης, αλλά Φοραΐτης!!!

Νομίζω πάντως, ότι το παιχνίδι ετούτο άξιζε τον κόπο! Ωραίες και οι προτάσεις των Αγαπημένων σου!!!

Ευχαριστώ. Και σε άλλα!

χωραΐτης είπε...

Φαίνεται ότι είμαι και παιχνιδιάρης...
Χαίρομαι που σου άρεσαν οι προτάσεις μου και ευχαριστώ για την πρόσκληση!

Διονύσης Μάνεσης είπε...

Ωραία, έτερψάς μας, Χωραΐτη.
Για τη φράση του Πεσσόα έχω κάποιες επιφυλάξεις, μια και θέλω να λέω πως την κατάλαβα, οπότε και την ακυρώνω, αλλά άβυσσος το νόημα των φράσεων των μεγάλων ανδρών, ας κρατάω και μικρό καλάθι..

Καλό βράδυ.

Idom είπε...

Είναι όντως όμορφος (ο πίνακας).
Η ζεστασιά του μού γεννά το αίσθημα ότι είναι αυτόφωτος!

Idom