Κυριακή, 4 Μαΐου 2008

Όταν οι γονείς "συγκρούονται" τα παιδιά ...φιλοσοφούν

Γυρίζοντας το μεσημεράκι ψιλοζαλισμένοι από τον "Αη Λύπιο", βρισκόμαστε σταματημένοι στο φανάρι της λούμπας. Λογοφέρνουμε , για αφορμή ασήμαντη και εκείνη ανοίγει τη πόρτα θυμωμένη και εξαφανίζεται.

Εγώ χωρίς να κοιτάξω πίσω μου, κάνω όπισθεν για να την προλάβω και συγκρούομαι με το αυτοκίνητο που βρίσκεται σταματημένο ακριβώς από πίσω μας. Διαπιστώνω ότι κατάφερα να σπάσω το ένα φανάρι και να στραπατσάρω τον προφυλακτήρα του ανυποψίαστου οχήματος που με ακολουθούσε, χωρίς εγώ να πάθω ούτε γρατζουνιά.

Αφού ανταλλάξαμε τα στοιχεία μας , και όχι «Παναγίες» ευτυχώς, μια και στο τιμόνι είχε την ατυχία να βρίσκεται μια ηπίων τόνων κοπελίτσα που ταξίδευε αμέριμνη με τη φιλενάδα της, συνεχίζουμε, η κόρη μου και γω, αμίλητοι την πορεία μας προς το σπίτι.

Μετά από ένα αρκετά μεγάλο διάστημα σιωπής και ενώ διασχίζουμε την παραλιακή, ακούω την γνωστή προσφώνηση της δεκατριάχρονης κόρης μου από το πίσω κάθισμα :

- Μπαμπά !
"Το ξέρεις ότι άμα αρχίσεις να σκέφτεσαι το γιατί μας συμβαίνουν διάφορα πράγματα στη ζωή, στο τέλος καταλήγεις στη δημιουργία του κόσμου; Γιατί υπάρχουμε δηλαδή και τέτοια…»
Κόκαλο ο μπαμπάς….



3 σχόλια:

Μπάμπης Πυλαρινός είπε...

Σου βγάζω το καπέλο.Μου άρεσε πολύ.

Διονύσης Μάνεσης είπε...

Χωραΐτη, αν είναι να ακούω κι εγώ τέτοια ωραία από τον επτάχρονο γιο μου, να το φουντάρω, το άτιμο, καθημερινά.
Ευχή μου οι συγκρούσεις να είναι πάντα μέχρις αυτό το επίπεδο...Ή να μην είναι καθόλου! :-)

Dana_Semitecolo είπε...

Τα παιδιά έχουν "μαγικές" ικανότητες! Μια κουβέντα τους αρκεί για να μας "αλουπογυρίσει".

Να την προσέχεις την κοράκλα!