Δευτέρα, 28 Ιανουαρίου 2008

Όλοι μια μέρα θ' αφήσουμε αυτή τη γη...

"Ο παπούς μου πέθανε καθισμένος στη μέση του κρεβατιού. Είχε μόνο την πιτζάμα του και τα εβδομήντα πέντε του χρόνια όταν πέθανε.
Δεν ξέρω αν θα πάει στον Παράδεισο ή στην Κόλαση, εγώ πιστεύω στον Παράδεισο, γιατί και πολέμησε, και γεννήθηκε στη Νάπολι και δούλευε με το θείο μου.
Η μόνη αμαρτία του παππού μου, είναι ότι έφτυνε πάντα στο δρόμο και δεν μπορούσε να υποφέρει τους αφρικάνους.
Η θεία μου, που είναι κλαψιάρα, λέει ότι ο θάνατος είναι ανταμοιβή μιας ζωής γεμμάτης πόνους, αλλά εμείς που είμαστε όλοι λίγο χέστηδες, τον φοβόμαστε το ίδιο.
Μπορείς να πεθάνεις αμέσως ή λίγο κάθε φορά, εγώ ας ελπίσουμε λίγο κάθε φορά, έτσι θα συνηθίσω."


Έκθεση μαθητή από το Δημοτικό σχολείο του Αρτζάνο της Ιταλίας
Από το βιβλίο "Ο Θεός μας έπλασε τζάμπα" του δασκάλου τους Μαρτσέλο Ντ'Όρτα

3 σχόλια:

Π.Κ. είπε...

Πολύ δυνατό κείμενο. Ή μάλλον, δυναμώνει σιγά-σιγά καθώς το διαβάζεις. Σ' ευχαριστώ που μου έδωσες την ευκαιρία νάχω πρόσβαση στις γόνιμες αυτές σκέψεις.
Καλημέρα!

χωραΐτης είπε...

Χαίρομαι που έχουμε την ίδια άποψη.Πιστέυω ότι, θα ήταν όλα πολύ διαφορετικά σήμερα αν, κατά τη διάρκεια της ιστορικής μας πορείας ως κοινωνία, είχαμε πάρει περισσότερο στα σοβαρά τις σκέψεις και τα όνειρα των παιδιών μας...

Dana Semitecolo είπε...

"Όσο υπάρχουνε τριγύρω μας παιδιά, μη φοβάσαι τίποτα..." λέει και το τραγούδι! Καλημέρα και καλό μήνα!