Σάββατο, 15 Δεκεμβρίου 2007

...παραλήρημα

Είχε αρχίσει να σουρουπώνει, η πόλη στολισμένη και καθαρή ήταν έτοιμη να υποδεχθεί τους επισκέπτες που καταφτάνουν κάθε βράδυ τέτοια ώρα με την τελευταία βραδινή πτήση. Έρχονται τέτοια εποχή από όλα τα μέρη του κόσμου, όχι φυσικά για να απολαύσουν τον ήλιο και τη θάλασσα μέσ’ το καταχείμωνο, αλλά για να κάνουν εδώ Χριστούγεννα και να περάσουν αξέχαστες διακοπές μια και το νησί προσφέρει ότι μπορεί να ζητήσει ακόμα και ο πιο απαιτητικός Γιαπωνέζος τουρίστας.
Χριστούγεννα στη Ζάκυνθο ; θα αναρωτηθεί ένας που δεν έχει παρακολουθήσει την εξέλιξη του νησιού τα τελευταία χρόνια. Κι όμως. Αυτή η Δημοτική αρχή μέσα σε δύο τετραετίες έχει καταφέρει να κάνει θαύματα. Κάτι που άλλωστε όλοι της αναγνωρίζουν, εκτός ίσως από μερικούς κακοπροαίρετους πολιτικούς της αντιπάλους που την κατηγορούν για κάποια δήθεν παράνομα δάνεια.
Απ’ αυτές τις σκέψεις με έβγαλε ξαφνικά ο τζακ, το γιορκσάιρ που έχω χρεωθεί να συνοδεύω στην τελευταία βραδινή του βόλτα, ο οποίος είχε αρχίσει να κλαψουρίζει και να με τραβάει με πείσμα προς μια συγκεκριμένη κατεύθυνση. Τον ακολούθησα και βρέθηκα μπροστά σε ένα θέαμα που είχα ξανασυναντήσει κι έτσι ήξερα ακριβώς πως να συμπεριφερθώ. Ο νέος που είχε κουλουριαστεί σε μια γωνία στο γιαπί είχε όλα τα συμπτώματα στέρησης που παρουσιάζει ένας ναρκομανής. Το μυαλό μου πήγε αμέσως πίσω σε παλαιότερες εποχές που για να βρει ένας χρήστης μεθαδόνη θα έπρεπε να ψάξει στη μαύρη αγορά. Ούτε ο πιο αισιόδοξος πρεζάκιας δεν θα μπορούσε να φανταστεί τότε ότι κάποια μέρα θα μπορούσε με συνταγή γιατρού να πάει σε ειδική πτέρυγα του νέου Νομαρχιακού Νοσοκομείου και να κάνει με ασφάλεια την ένεσή του και μάλιστα δωρεάν. Άσε που έχουμε ξεχάσει πια τι θα πει εγκληματικότητα. Οι έμποροι έχουν χάσει τη δουλειά τους και ο χρήστης δεν χρειάζεται πια ούτε να κλέψει ούτε να κάνει το βαποράκι αφού μπορεί να πάρει τη δόση του κανονικά και με το νόμο χωρίς να κινδυνεύει η υγεία του από μολυσμένες σύριγγες.
Περιμένοντας τον ασθενή που συνόδευα έξω από τα injection rooms στα εξωτερικά ιατρεία, βυθισμένος όπως ήμουνα σε έναν από τους αναπαυτικούς καναπέδες του νοσοκομείου με πήρε σιγά-σιγά ο ύπνος απ’ την κούραση της μέρας χωρίς να το καταλάβω. Η τελευταία σκέψη που μου πέρασε από το μυαλό ήταν πόσο τυχεροί ήμαστε τελικά που ζούμε εδώ…..
….Αν έπεφτε κι αυτός ο άτιμος ο πυρετός που με ταλαιπωρεί δυο μέρες τώρα και μου έχει θολώσει το μυαλό. Αλήθεια τι έλεγα;
Α για αυτά τα σκουπίδια που μας έχουν πνίξει! Δεν είναι ικανοί που λες ούτε τα σκουπίδια να μαζέψουν. Οι στολισμοί τους μάραναν τρομάρα τους….. Δεν με πιάνουν και τα αντιπυρετικά που να πάρει ο διάολος… μα που είναι επιτέλους αυτή η νοσοκόμα;

1 σχόλιο:

dokisisofi είπε...

Pou isoun esi toson kairo? Endiaferon to blogg, oso prolava na do.
Poli amesa afta pou les, gemata pikria kai oxi gkrinia. Ksereis exei diafora to ena apo to allo.
I empeiria sou poli xaraxtiristiki, oi eikones poli dinates kai omes.
Nomizo oti mono esi eides ti tha pei pnevma ton xristougennon. Egkataleleimenoi anthropoi stis disodeis fatnes tis koinonias mas.
Parepiptontos, den iksera oti ta llilipouteia yorkshire exoun tetoio ensikto kai tetoia prosopikotita na travane kai ta louria stous peripatous! koita na deis!

Kalo vradi..