Πέμπτη, 8 Φεβρουαρίου 2007

Από τη Τσουκνοπέμπτη στη Τσικνοπέμπτη...

Η πόλη αυτή τη στιγμή είναι σκεπασμένη από ένα νέφος καπνού και η μυρωδιά της τσίκνας έχει εισχωρήσει μέχρι και στα παντζάκια μας.
Έθιμο, το τσίκνισμα, που στη Ζάκυνθο ήταν άγνωστο όταν εμείς ήμασταν παιδιά( άλλωστε τότε που λεφτά για κοψίδια).
Τότε , τέτοια μέρα, οι μαθητές του νησιού κυνηγούσαν ό ένας τον άλλο με τσουκνίδες και καθώς τα αγόρια φορούσαν κοντά παντελονάκια και τα κορίτσια φούστες, εύκολα μπορεί κανείς να φανταστεί σε τι κατάσταση γύριζαν σπίτι τους.

(μιλάω στο 3ο πρόσωπο διότι εγώ, καθότι "εισαγόμενος" ,δεν ευτύχησα να ζήσω αυτές τις ..."τσουχτερές" στιγμές.)

3 σχόλια:

katrougiali είπε...

Όταν επήγαινα σκολειό, ήταν η χειρότερή μου μέρα. Με θυμάμαι να κλαίω και να αρνούμαι να πάω, μέχρι την Ε' Δημοτικού. Μετά το έπαιζα σκληρή. Δεν μπορώ να ξεχάσω μέχρι και σήμερα το τσούξιμο και το πρήξιμο από τσι τσουκνίδες. Ενός συμμαθητή μου δε, ακόμα του τη φυλάω... Που θα πάει; Κάποια στιγμή θα του το ανταποδώσω! Να είσαι καλά Χωραίτη να μας θυμίζεις ξεχασμένα πράματα! D.S.

pilarinos babis είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
pilarinos babis είπε...

Να 'σαι καλά χωραίτη που μας τα θύμησες.Καλά τη λές Τσουκνοπέμπτη.Μας έφαε ο Μοραΐτισμός.Νεολογισμός ή λεξοπλαστική.